Seçimlerden bahsetmeyeceğim tabiî ki. Zira oy verecek insanlar yaşını başını almış insanlar zaten. Bunun için yorum yapmak onlara akıl vermek ya da yönlendirmeye çalışmak beyhude çabalar olsa gerek. 1877 ile 1946 tarihleri arasında yapılan seçimleri birçok kesim sağlıklı saymadığından, (hadi onları gücendirmeyelim) 14 Mayıs 1950`deki yapılan ve Milli Şef İsmet paşamızın Cumhuriyet Halk Partisi’nin iktidarını, Adnan Menderes beyefendinin başında olduğu Demokrat Parti`ye devrenden seçimlerden bugüne birçok seçim gördük. Şimdi yediden yetmişe herkesin nefretini kazanmış 82 anayasası bile yapılan bir referandumla ve halkın %82,7’sinin onayıyla yürürlüğe girmişti.
Sokağa çıkıyorum arkadaşlarımla, tanımadığım insanlarla konuşuyorum. Çoğu mevcut hükümeti eleştiriyor. Hatta Baykal ve Bahçeli’den daha sağlam tezlerle eleştirenler var. Ama biliyorum bunların çoğu 22 Temmuzda eleştirdikleri partiye oy verdiler. O yüzden seçimden ve halkın politik davranışlarından konuşmak gerçekten beyhude, laf u güzaf…
İstanbul’a her hafta mutlaka yağmur yağıyor. Farkında mısınız bu müthiş bir olay. Barajlarımızın doluluk oranları % 80’leri geçti. Küresel ısınmanın etkilerini giderek artırdığı ve artıracağı yıllara girerken belki bu kadar bereketli kışları çok özleyeceğiz. Ama hala evimden her sabah çıktığımda köşedeki otomobil galerilerinin her gün tanesi elli ila yüz elli bin Türk lirası olan araçlarını, yağmur soğuk demeden elemanlarına yıkattığını görüyorum. Geçen sene nereden, hangi ırmaktan su getireceğini şaşırmış ve panik içindeki İstanbul’un insanları bunları yapanlar. Her bir araç için litrelerce temiz içme suyunu harcıyorlar. Her gün ve her gün buna devam ediyorlar. Araçlar kirlenmese bile. Oradan bir seçim arabası bangır bangır geçiyor. İlçe Belediye başkanımız çevreciymiş, halkını düşünürmüş… Şarkılar, yerlere saçılan kuşe kâğıda binlerce propaganda broşürleri. Otobüstün içinden bir başkan adayı ya da ekibinden biri galerinin sahibine ismiyle bağırıyor - Günaydın…..
Biri suyumuzu harcıyor, birisi ağaçlarımızı sırıtan resimlerini basmak için kesiyor. Birbirlerini çok iyi tanıyan bu insanlar. Ben oradan geçen insanlara bakıyorum. Neyi ne kadar fark edebildiklerini çözemeden. Ama seviyorum sevemeden olmaz. Güveniyorum bir yandan.. Onlara.. Onlar ki toprakta karınca, suda balık, havada kuş kadar çokturlar Korkak, cesur, cahil, hâkim ve çocukturlar. Ve kahreden, yaratan ki onlardır destanımızda yalnız onların maceraları vardır. Diyen ve halkını memleketini çok seven şaire eyvallah ve köşedeki kedilere her sabah erzak getiren teyzeye günaydın diyip yürüyorum işime doğru.
Cuma, Mart 20, 2009
Perşembe, Şubat 26, 2009
sahaflar

Birkaç televizyon kanalın da rast gelmeye başladığım tartışmayı yerinde görüp aktarmak ve beş altı aydır gitmediğim Beyazıt Sahaflar Çarşısını görmek ve yazmak için vapur yağmur demedim, sizin için Beyazıt’ın yolunu tuttum. Beni Beyazıt’a götüren tartışma, tarihçi ve kitapsever simaların Beyazıt’taki sahaflar öldü yok ölmedi, iyiler hayır çok feciler diyalogları idi.
Baskısı olmadığı için zor bulunan birkaç kitap ve baskısı hâlihazırda mevcut kitapların olduğu listemi de yanıma aldım. Amacım Sahaflar Çarşısı Esnafı ile haşir neşir olmak ve mevcut tartışmayı değerlendirmek.
Öncelikle dükkânları ürün satışı olarak, üç kategoride anlatayım. Birinci grup, muhtelif test kitabı satan ve sahaf kişiliğinden çok manav gibi müşteriyi bağırarak çağıranlar. İkinci grup ikinci el kitabı çok olmayan İstiklal Caddesi ve ilçe merkezlerinde gördüğümüz klasik yeni kitap satan mağazaların küçük halleri. Bu gruptaki çalışanlar kitap konusunda çok bilgili olmamakla beraber satmaya istekli, ancak çok da ilgili değiller. Üçüncü grubumuz belki de çarşıda sayıca en az kalmış “sahaf” diye niteleyebileceğimiz, kitap ismi söylendiğinde anlayabilen ve yazarını da genellikle bilen biraz da huysuz amcalar topluluğu.
Amacınız “eskilerin” anlattığı sahaflar çarşısında biraz dolaşmak kitaplara bakmak ve belki alış veriş yapmaksa, test kitabı satan ve sizi ne aradığınızı bile bilmeden heyecanla dükkâna sokmaya çalışan gruba pek yaklaşmayın. Yeni kitap satan grupta dolaşıp kitapçı gezme zevkinizi tatmin edebilirsiniz. Tabi aradığınız kitabın, çok zor bulunan ya da özel kitaplar grubunda olmaması gerekiyor. Bu ikinci gruba bir not düşelim, Galata Sahaflarında olduğu gibi yazar ve kitap sohbetine çok meyyal değiller.
Son ve en en küçük grup, yani “sahaf” namını çarşı adına taşıyanlara gelelim. Bu dükkânlarda kitapların ilk ya da eski baskılarını bulabilirsiniz. Osmanlıca basılmış Cumhuriyet öncesi dönemin bazı kitaplarına rastlayabilirsiniz. Daha öncede belirttiğim üzere eğer düzenli müşteri değilseniz çok sevecen yaklaşmıyorlar. Örnek olarak bu dükkânların birinde kitaplara bakarken gerçekleşen olayı aktarayım. İki kız üniversite öğrencisi içeri girer. Bir tanesi ortamın ağır ve sakin havasını dağıtan bir ses tonuyla bir “merhaba” çakıp;
- Masumiyet Müzesi ve “Issız adamda kızın okuduğu kitap” (aynen böyle ifade etti) var mı acaba sizde? der. Sahafın tepkisi:- Yok, kızım, yok haydi, haydi..Bu kısa cümleyi nasıl kurduysa kızlar anında çıkıp uzaklaştılar. Belki dışarıda ağlamış olabilirler bile.
Son tahlilde Beyazıt Sahaflar Çarşısı hakkında şunları söyleyebiliriz: Eski hikâyeleri dinleyip ve gerçek kitapseverlerin anılarıyla gaza gelip mistik bir sahaf havası bulmanız dediğim gibi çok zor. Galata ve Kadıköy’ün sahafları ile karşılaştırmaya hiç girmeyin. Ama Beyazıt’ta kadim bir sahaflar çarşısı o veya bu şekilde hala var. Sahaf olarak birkaç dükkânda kalsa tarihi ve İstanbul’un hafızasındaki değeri olarak hala orada kitap satılması, kapısıyla çeşmesiyle ve hakkında dedikodusu bol ağaçlarıyla Beyazıt Sahaflar Çarşısı’nın bulunması hoş bir şey bence.
Eğer hala, benim gibi tarihi yarımadaya en az ayda bir kez gidenlerdenseniz. Sahafları da ihmal etmeyin. Bir kitap ya da eski bir dergi alıp, üniversitenin güzel kapısına karşı bir çay içip kitabınızı karıştırabilirsiniz.
Baskısı olmadığı için zor bulunan birkaç kitap ve baskısı hâlihazırda mevcut kitapların olduğu listemi de yanıma aldım. Amacım Sahaflar Çarşısı Esnafı ile haşir neşir olmak ve mevcut tartışmayı değerlendirmek.
Öncelikle dükkânları ürün satışı olarak, üç kategoride anlatayım. Birinci grup, muhtelif test kitabı satan ve sahaf kişiliğinden çok manav gibi müşteriyi bağırarak çağıranlar. İkinci grup ikinci el kitabı çok olmayan İstiklal Caddesi ve ilçe merkezlerinde gördüğümüz klasik yeni kitap satan mağazaların küçük halleri. Bu gruptaki çalışanlar kitap konusunda çok bilgili olmamakla beraber satmaya istekli, ancak çok da ilgili değiller. Üçüncü grubumuz belki de çarşıda sayıca en az kalmış “sahaf” diye niteleyebileceğimiz, kitap ismi söylendiğinde anlayabilen ve yazarını da genellikle bilen biraz da huysuz amcalar topluluğu.
Amacınız “eskilerin” anlattığı sahaflar çarşısında biraz dolaşmak kitaplara bakmak ve belki alış veriş yapmaksa, test kitabı satan ve sizi ne aradığınızı bile bilmeden heyecanla dükkâna sokmaya çalışan gruba pek yaklaşmayın. Yeni kitap satan grupta dolaşıp kitapçı gezme zevkinizi tatmin edebilirsiniz. Tabi aradığınız kitabın, çok zor bulunan ya da özel kitaplar grubunda olmaması gerekiyor. Bu ikinci gruba bir not düşelim, Galata Sahaflarında olduğu gibi yazar ve kitap sohbetine çok meyyal değiller.
Son ve en en küçük grup, yani “sahaf” namını çarşı adına taşıyanlara gelelim. Bu dükkânlarda kitapların ilk ya da eski baskılarını bulabilirsiniz. Osmanlıca basılmış Cumhuriyet öncesi dönemin bazı kitaplarına rastlayabilirsiniz. Daha öncede belirttiğim üzere eğer düzenli müşteri değilseniz çok sevecen yaklaşmıyorlar. Örnek olarak bu dükkânların birinde kitaplara bakarken gerçekleşen olayı aktarayım. İki kız üniversite öğrencisi içeri girer. Bir tanesi ortamın ağır ve sakin havasını dağıtan bir ses tonuyla bir “merhaba” çakıp;
- Masumiyet Müzesi ve “Issız adamda kızın okuduğu kitap” (aynen böyle ifade etti) var mı acaba sizde? der. Sahafın tepkisi:- Yok, kızım, yok haydi, haydi..Bu kısa cümleyi nasıl kurduysa kızlar anında çıkıp uzaklaştılar. Belki dışarıda ağlamış olabilirler bile.
Son tahlilde Beyazıt Sahaflar Çarşısı hakkında şunları söyleyebiliriz: Eski hikâyeleri dinleyip ve gerçek kitapseverlerin anılarıyla gaza gelip mistik bir sahaf havası bulmanız dediğim gibi çok zor. Galata ve Kadıköy’ün sahafları ile karşılaştırmaya hiç girmeyin. Ama Beyazıt’ta kadim bir sahaflar çarşısı o veya bu şekilde hala var. Sahaf olarak birkaç dükkânda kalsa tarihi ve İstanbul’un hafızasındaki değeri olarak hala orada kitap satılması, kapısıyla çeşmesiyle ve hakkında dedikodusu bol ağaçlarıyla Beyazıt Sahaflar Çarşısı’nın bulunması hoş bir şey bence.
Eğer hala, benim gibi tarihi yarımadaya en az ayda bir kez gidenlerdenseniz. Sahafları da ihmal etmeyin. Bir kitap ya da eski bir dergi alıp, üniversitenin güzel kapısına karşı bir çay içip kitabınızı karıştırabilirsiniz.
Salı, Aralık 02, 2008
olta at
Yukarıdaki linke tıklayın olta atın ve süpriz hediyelerden birine sahip olabilmek için ücretsiz bir şans yakalayın.. Daha çok olta atıp daha çok şans kazanabilirsiniz.. rastgeleCuma, Kasım 28, 2008
Pazartesi, Temmuz 21, 2008
Salı, Haziran 17, 2008
Uzak Ehl-i keyf
Labels:
akif,
ali fuat,
arda,
efşan,
ehl i keyf,
ehlikeyf,
ehlikeyf albüm,
ehlikeyf müzik,
gürkan,
haber34,
kilip,
tansel,
tansel akdan,
uzak,
video
Perşembe, Haziran 12, 2008
Cemil Meriç
Bu yazı, Cemil Meriç kitapları ile büyümüş birinin, Üstadın vefatının 21.seneyi devriyesinde, sadece ondan bahsetmek isteğiyle kaleme alınmıştır. Cemil Meriç`in hayat hikâyesini birçok yerde bulabilirsiniz. O yüzden kronolojik bir anlatıma burada girmeyeceğim.
Üstat ile tanışmam merhum Hüseyin Akdan`ın kütüphanesinde dolaştığım bir güne rastlar. Ayakta sayfalarını çevirirken şaşırmış ve gecenin ilerleyen saatlerine kadar okumuştum Mağaradakiler’i. Daha sonra da Cemil Meriç`i hiç okumamış dostlarıma tavsiyem Bu Ülke ve Mağaradakiler ile başlamaları yönünde olmuştur.
Siyaset bilmi ve tarihi ile yoğun olarak ilgilendiğimi sandığım o günlerde, böylesine bir bakış ve böylesine tanımlamalar dahası çok ciddi bir bilgi birikimi beni sarsmıştı. Evet, Cemil Meriç okuyucusu yazarın bilgi birikimini tüm ciddiyeti ve büyüklüğü ile hisseder. Bunu söylerken sakın yanlış anlaşılmasın, Cemil Bey bunu ne kadar kitap okuduğunu ispatlamaya çalışan alık aydınlar gibi kitap listeleyerek yapmaz. Hatta sizi belirli bir birikimde varsayarak konuşur. Raskolnikov ya da herhangi bir roman karakterini veya tarih sahnesinde yer almış herhangi bir komutan ya da filozofu siz zaten detayları ile bilmiş, öğrenmiş ve üzerinde düşünmüş olmalısınız. Sizi böyle kabul eder. İşte bu sayede Cemil Meriç okumaya ve anlamaya çalışan birisi kendini daha çok ve daha çok okurken bulur. Ne okursanız okuyun, Cemil Meriç karşısında okuduklarınızın yetersiz olduğu hissinden kurtulamazsınız.
devamı için tıklayın
Üstat ile tanışmam merhum Hüseyin Akdan`ın kütüphanesinde dolaştığım bir güne rastlar. Ayakta sayfalarını çevirirken şaşırmış ve gecenin ilerleyen saatlerine kadar okumuştum Mağaradakiler’i. Daha sonra da Cemil Meriç`i hiç okumamış dostlarıma tavsiyem Bu Ülke ve Mağaradakiler ile başlamaları yönünde olmuştur.
Siyaset bilmi ve tarihi ile yoğun olarak ilgilendiğimi sandığım o günlerde, böylesine bir bakış ve böylesine tanımlamalar dahası çok ciddi bir bilgi birikimi beni sarsmıştı. Evet, Cemil Meriç okuyucusu yazarın bilgi birikimini tüm ciddiyeti ve büyüklüğü ile hisseder. Bunu söylerken sakın yanlış anlaşılmasın, Cemil Bey bunu ne kadar kitap okuduğunu ispatlamaya çalışan alık aydınlar gibi kitap listeleyerek yapmaz. Hatta sizi belirli bir birikimde varsayarak konuşur. Raskolnikov ya da herhangi bir roman karakterini veya tarih sahnesinde yer almış herhangi bir komutan ya da filozofu siz zaten detayları ile bilmiş, öğrenmiş ve üzerinde düşünmüş olmalısınız. Sizi böyle kabul eder. İşte bu sayede Cemil Meriç okumaya ve anlamaya çalışan birisi kendini daha çok ve daha çok okurken bulur. Ne okursanız okuyun, Cemil Meriç karşısında okuduklarınızın yetersiz olduğu hissinden kurtulamazsınız.
devamı için tıklayın
Perşembe, Haziran 05, 2008
Beşiktaş'a Ne Oluyor?
Önce 1875`de Sarkis Balyan`ın yaptığı Akaretler Sıra Evlerinin restorasyonu bitti. Şair Nedim Caddesi`nden Beşiktaş sahile inerken ilk tepkimiz, ne kadar güzel olmuş idi. Tertemiz dış cepheli, aslına uygun restore edilmiş ünlü Akaretler`in Sıra Evleri, estetik duruşları ile hoş bir intiba bırakıyordu. Sonra bu evlerin giriş katlarında adını sanını çok kimsenin bilmediği markalar mağazalarını kondurmaya başladılar. Ayıp demeyip sokakta yürüyen insanların konuşmalarına kulak verirseniz: "Burası Nişantaşı’nı geçmiş..." ya da " Ne olmuş bu caddeye böyle? " gibi nidalara tanık olabilirsiniz.
Bu yapıların sizde uyandırdığı bir şeylerde bir terslik var hissiyle Denizcilik Müzesi`ni solda bırakıp sahile doğru yürürken bir anda sarsılıyorsunuz. Yani en azından ben hala sarsılıyorum. Çünkü Dolmabahçe Sarayı`nın karşı komşusu eski tütün deposu orada yok. Yıkılan eski tütün deposunun olmayan kalıntısı tarif edilemez bir boşluk duygusu uyandırıyor insanda. Aylar geçmesine rağmen hala oradaki boşluğu her fark edişimde düşüyorum gibi hissediyorum. Yerine lüks bir otel yapılacağını Haber34`den duyurmuştuk. Denizin hemen dibinde bir lüks otel İskele oradayken nasıl olacak derken, artık İskele de her an kalkabilir diye düşünür oldum.
Bütün bunlardan kurtulup sahilde bir çay içeyim diye iskelenin yanındaki çay bahçesine gidebilirdiniz. Gidebilirdiniz diyorum çünkü bu hafta itibariyle o da yıkıldı. Yıllarca sayısız kez oturduğumuz, bilmem kaç arkadaşımızı beklediğimiz ya da kaç vapuru kaçırıp da yenisi gelinceye kadar çay molası verdiğimiz çay bahçesi artık yok. Beşiktaş`a aşina olmayanların denize en yakın taburelerde oturup vapur dalgasıyla ıslandığı, kimsenin adisyon açmadan sizin söylediğiniz çay, kahve miktarına güvenip hesap aldığı, sabah martı ve serçelerle beraber kahvaltı edilip gazete değiş tokuşlarının yapıldığı bu anı küpü mekan artık yok.
Bu yıkımdan bir kaç gün önce de Alen çıkıp Çarşı Taraftar Grubunu feshettiklerini açıkladı. Bunlarla ne alakası var diyebilirsiniz yalnız ben artık Beşiktaş komplo teorilerini ciddiye alır bir ruh haline geldim. Bütün bunlar benim kafamda birleştiğinde, yazımın başlığı kocaman bir konuşma balonu olup çıkıyor kafamdan...
devamı
Bu yapıların sizde uyandırdığı bir şeylerde bir terslik var hissiyle Denizcilik Müzesi`ni solda bırakıp sahile doğru yürürken bir anda sarsılıyorsunuz. Yani en azından ben hala sarsılıyorum. Çünkü Dolmabahçe Sarayı`nın karşı komşusu eski tütün deposu orada yok. Yıkılan eski tütün deposunun olmayan kalıntısı tarif edilemez bir boşluk duygusu uyandırıyor insanda. Aylar geçmesine rağmen hala oradaki boşluğu her fark edişimde düşüyorum gibi hissediyorum. Yerine lüks bir otel yapılacağını Haber34`den duyurmuştuk. Denizin hemen dibinde bir lüks otel İskele oradayken nasıl olacak derken, artık İskele de her an kalkabilir diye düşünür oldum.
Bütün bunlardan kurtulup sahilde bir çay içeyim diye iskelenin yanındaki çay bahçesine gidebilirdiniz. Gidebilirdiniz diyorum çünkü bu hafta itibariyle o da yıkıldı. Yıllarca sayısız kez oturduğumuz, bilmem kaç arkadaşımızı beklediğimiz ya da kaç vapuru kaçırıp da yenisi gelinceye kadar çay molası verdiğimiz çay bahçesi artık yok. Beşiktaş`a aşina olmayanların denize en yakın taburelerde oturup vapur dalgasıyla ıslandığı, kimsenin adisyon açmadan sizin söylediğiniz çay, kahve miktarına güvenip hesap aldığı, sabah martı ve serçelerle beraber kahvaltı edilip gazete değiş tokuşlarının yapıldığı bu anı küpü mekan artık yok.
Bu yıkımdan bir kaç gün önce de Alen çıkıp Çarşı Taraftar Grubunu feshettiklerini açıkladı. Bunlarla ne alakası var diyebilirsiniz yalnız ben artık Beşiktaş komplo teorilerini ciddiye alır bir ruh haline geldim. Bütün bunlar benim kafamda birleştiğinde, yazımın başlığı kocaman bir konuşma balonu olup çıkıyor kafamdan...
devamı
Labels:
alen,
beşiktaş,
çarşı,
çay bahçesi,
eski tütün deposu,
haber34,
ilçe,
semt,
tansel akdan
Cuma, Mayıs 30, 2008
Deniz Rezervleri Şimdi !




Greenpeace gemisi Arctic Sunrise Kıbrıs Kanalı'nda orkinos teknelerinin öfkesiyle karşı karşıya kaldı.Saldırıya uğrayan Greenpeace Arctic Sunrise gemisi mürettebatına destek vermek için BEN DE GEMİDEYİM diyebilir, hemen gemide yer alabilirsiniz!
Arctic Sunrise'a canlı görüntüler için canlı web kameramıza bağlanabilirsiniz! Güverteye hemen göz atın!
Labels:
çevre,
deniz,
greenpeace,
greenpeace saldırı,
orkinos tekneleri
Çarşamba, Mayıs 07, 2008
hıdrellez.. ahırkapı şenlikleri

Sultanahmet Meydanı’ndan Ahırkapı’ya doğru yaklaştıkça duyulan müzik sizi heyecanlandırmaya başlıyor. Günlerden hıdrellez ve Ahırkapı’dayız. Bilmeyenler için hemen anlatalım. Sultanahmet ve Ayasofya arasından Marmara’ya doğru ilerlerseniz yol sizi Cankurtaran ve Ahırkapıya götürecektir. Tipik eski İstanbul semtlerinde yürümeyi, bulunmayı özlemiş binlerce İstanbullu Hıdrellez şenlikleri için ordaydı. Ve tabiî ki bizde…
Şenlikler dışında da tarihi yarımada sokaklarında yürümeyi seven biri olarak Hıdrellez şenliklerinde o dar sokaklarda o kadar insanı görmekten ilk başta ürktüm. Sonra insanların bir araya gelmesinden sadece valiler ve başbakanlar korktuğunu hatırlayıp kendime akıntıya bıraktım.
Her köşede başka bir orkestra, her köşede başka bir keyif zaten sizi anında büyülemeye yetiyor. Organizasyonun sağlam ve titiz ellerde olduğunu hemen fark ediyorsunuz. Yiyecek ve içecek ihtiyacı, hem organizasyon tarafından satılan kuponların stantlarda takası ile, hem de Ahırkapı ahalisinin tezgâhlara çıkardıkları ile sağlandı. İşte ahalinin sunduğu yiyecek içecek hizmetlerinden yararlanmak üzereyken, ekmek arası sucuk sayısını yeterli değil diye pazarlık ederseniz, çingene satıcıdan “Sende bizdensin herhalde hadi verelim bir sucuk daha.” diye laf da yiyebiliyorsunuz.
devamı..
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

