
Cumartesi, Haziran 30, 2007
Pazartesi, Haziran 18, 2007
down on my knees
çok üzmüşler kızı şarkı sözleri kurgu değilse ben dinlerken kötü oluyorum .. çok içten söylüyor
"sarı çizgiyi gecmeyin"

sarı çizgiyi geçerseniz metro sizi ezebilir-metronun geldiğini görmezseniz sarı çizgiyi geçmek sizi öldürür-metro öldürebilir-sarı çizgiyi görmezseniz ölebilirsiniz- ölüm metrodan gelebilir-renk körü olmadığınızı umuyoruz-renk körleri sarıyı görür zaten se dikkat et işte-herkes haddini bilsin-ölürseniz bize dava açamazsınız-raylarda merak edilecek bir şey yok-birbirinizi itmeyin-istasyonda şakalaşmayın- vay efendim ben sarı çizgiyi görmedim demeyin
defcaf/
sonrası için mesuliyet kabul edilmemektedir- bir kere daha düşünmek için zamanın var-ne metro mu? hani?
Pazar, Haziran 10, 2007

People are strange when youre a strangerFaces look ugly when youre aloneWomen seem wicked when youre unwantedStreets are uneven when youre downWhen youre strangeFaces come out of the rainWhen youre strangeNo one remembers your nameWhen youre strange x3People are strange when youre a strangerFaces look ugly when youre aloneWomen seem wicked when youre unwantedStreets are uneven when youre downWhen youre strangeFaces come out of the rainWhen youre strangeNo one remembers your nameWhen youre strange x3When youre strangeFaces come out of the rainWhen youre strangeNo one remembers your nameWhen youre strange...............
Perşembe, Mayıs 31, 2007
Be Makam-ı Konstantiniyye el Mahmiyye
Bazı dostlarımız ve ağabeylerimiz İstanbul yerine Konstantiniyye veya Konstantinapolis dememizin çok da doğru olmadığını söylediler. Tabiki iyi niyet ve memleket sevgisinden ötürü yaptılar bu hatırlatmayı. Ama ben genede bu konuyu biraz açmayı düşünüyorum. Bu konuda en sade ve basit açıklamayı değerli Hocamız İlber Ortaylı`dan aktarıyorum:
"-Be Makam-ı Konstantiniyye el Mahmiyye- Yüzyıllar boyu Osmanlı İmparatorluğu`nun bütün fermanlarında ve kayıtlarında şehrin adı böyle geçerdi: Konstantiniyye; `korunmuş makam`... Memelik-i Mahrusa`nın korunmuş ülkelerinin merkezi Konstantiniyye bütün Arapların tarihinde, İslam tarihi boyunca bu adla anılırdı. Kimse şehrin kurucusu olan hükümdarın ne adını küçümserdi, ne de inkar ederdi. Hiç şüphesiz ki bu resmi ad, sadece resmi işlemlerde sınırlı değildi. Son döneme kadar, basılan bazı kitapların ilk sayfasında `konstantiniyye..matbaası` künyesi vardır. Büyük Konstantin`in adını taşımaktan dolayı Osmanlı İstanbulu hiçbir zaman yüksünmüş değildir. Dolayısıyla bu konuda bir hassasiyete de lüzüm yoktur... "
İlber Hocanın değerlendirmeleri oldukça net ve doğru kanaatimce. İstanbul `a Konstantiniyye demek ile İstanbul bir şey kaybetmez. Lakin güzelim şehrin tarihi dokusunu, muhteşem mimarisini çirkin apartmanlar ve dev reklam panolarıyla kirletmek, işte bu kesinlikle cinayet ve şehrin gelmiş geçmiş ve gelecekteki bütün sahiplerine saygısızlıktır. Biz bu şehri ve onun yüzlerce yıllık tarihini isimlerini sahiplenmeli ve korumalıyız.
1453 ten bu yana "Be Makam-ı Konstantiniyye el Mahmiyye" yani İstanbul`da onlarca dil ve millet huzur içinde yaşamış ve mimarisinden kültürüne , çoğrafyasına kadar dünyanın en güzel İmparatorluk Başkenti olagelmiştir. Bunun böyle kalması içinde son yüz yılda ortaya çıkan şövenist ve etnik milliyetçi akımların Osmanlı`dan kalan güzel hatıraları yok etmesine izin vermemeliyiz. Sözümü gene İlber Ortaylı`nın cümlleriyle noktalayayım.
" Artık İstanbula Konstantinya denmesinden hiç çekinmeyelim.Çünkü Osmanlı Evrakında bu isim kullanılmaktadır... İsimler konusunda hiç bir şekilde bağnaz olunmamalıdır , çünkü bu şehir büyük bir dünya başkentidir. "
"-Be Makam-ı Konstantiniyye el Mahmiyye- Yüzyıllar boyu Osmanlı İmparatorluğu`nun bütün fermanlarında ve kayıtlarında şehrin adı böyle geçerdi: Konstantiniyye; `korunmuş makam`... Memelik-i Mahrusa`nın korunmuş ülkelerinin merkezi Konstantiniyye bütün Arapların tarihinde, İslam tarihi boyunca bu adla anılırdı. Kimse şehrin kurucusu olan hükümdarın ne adını küçümserdi, ne de inkar ederdi. Hiç şüphesiz ki bu resmi ad, sadece resmi işlemlerde sınırlı değildi. Son döneme kadar, basılan bazı kitapların ilk sayfasında `konstantiniyye..matbaası` künyesi vardır. Büyük Konstantin`in adını taşımaktan dolayı Osmanlı İstanbulu hiçbir zaman yüksünmüş değildir. Dolayısıyla bu konuda bir hassasiyete de lüzüm yoktur... "
İlber Hocanın değerlendirmeleri oldukça net ve doğru kanaatimce. İstanbul `a Konstantiniyye demek ile İstanbul bir şey kaybetmez. Lakin güzelim şehrin tarihi dokusunu, muhteşem mimarisini çirkin apartmanlar ve dev reklam panolarıyla kirletmek, işte bu kesinlikle cinayet ve şehrin gelmiş geçmiş ve gelecekteki bütün sahiplerine saygısızlıktır. Biz bu şehri ve onun yüzlerce yıllık tarihini isimlerini sahiplenmeli ve korumalıyız.
1453 ten bu yana "Be Makam-ı Konstantiniyye el Mahmiyye" yani İstanbul`da onlarca dil ve millet huzur içinde yaşamış ve mimarisinden kültürüne , çoğrafyasına kadar dünyanın en güzel İmparatorluk Başkenti olagelmiştir. Bunun böyle kalması içinde son yüz yılda ortaya çıkan şövenist ve etnik milliyetçi akımların Osmanlı`dan kalan güzel hatıraları yok etmesine izin vermemeliyiz. Sözümü gene İlber Ortaylı`nın cümlleriyle noktalayayım.
" Artık İstanbula Konstantinya denmesinden hiç çekinmeyelim.Çünkü Osmanlı Evrakında bu isim kullanılmaktadır... İsimler konusunda hiç bir şekilde bağnaz olunmamalıdır , çünkü bu şehir büyük bir dünya başkentidir. "
Salı, Mayıs 29, 2007
Uçurumun Kenarındayım Hızır..

Uçurumun kenarındayım Hızır
Bir dilber kalesinin burcunda
Vazgeçilmez belaya nazır
Topuklarım boşluğun avcunda
Derin yar adımı çağırır
Kaldım parmaklarımın ucunda
Uçurumun kenarındayım Hızır
Bir gamzelik rüzgar yetecek
Ha itti beni, ha itecek
Uçurumun kenanndayım Hızır
Divan hazır Ferman hazır Kurban hazır
Güzelliğin zulme çaldığı sınır
Başım döner, beynim bulanır
El etmez Gel etmez Gözleri bir ret,
bir davet Gülce uzak uzak dolanır
Mecaz değil Maraz değil
Gülce semavi bir afet
Uçurumun kenarındayım Hızır
Gülce bir beyaz sihir
Canıma bedel bir haz Nar ve nurdan bir zehir
Gülce Araf`ta infaz
Bir tek bakışıyla suyum ısınır
Güzelliğin zulme çaldığı sınır
Uçurumun kenanndayım Hızır
Ben fakir En hakir Bin taksir
Cahil cesaretimi alem tanır
Ateşten Kalleşten Mızrakla gürzden
Dabbetülarzdan Deccal`dan, yedi düvelden
Korku nedir bilmeyen ben
Tir tir titriyorum Gülce`den
Ödüm patlıyor Gülce`ye bakmaktan
Nutkum tutuluyor, ürperiyorum
Saniyeler gözlerimde birer can
Her saniyede bir can veriyorum
Şiir : Ömer Lütfü Mete
Şiir : Ömer Lütfü Mete
Salı, Mayıs 22, 2007
Hayat Dediğin.
Yazacak, tartışacak o kadar çok şey var ki: Ruh sağlığı vahim durumda taraftarlar. Sonra, Orta doğunun eşkıyaları, çocuk katilleri. Kuraklık avaz avaz bağırırken kimsenin önlem almaması, dahi gündemin kıyılarında sürünen bir haber gibi görülmesi. Her gün yenisi gelen şehitler, demokratik diktatörler…
İç karartıcı tablomdan sıkılıp yazıyı bırakmamışlar için devam edelim. Bütün bunlar olurken, İstanbul’uma hafiften bir yağmur yağar. Bir anda hiç biri yaşanmamış gibi, bir sevinç kaplar insanın içini.
Atarsın kendini İstiklal caddesine. Uzaktan bir kadın sesi.” mazi kalbimde bir yaradır, bahtım saçlarımdan karadır..” Tam da büyüsüne girerken tangonun, akordeoncu küçük kumral kızı görürsün, hep aynı şarkıyı nasılda duygulu çalıyor derken, yere sigarasının jelatinini atan Greenpeace gönüllülerini görüp eğlenirsin. Lisenin kapısını görünce, okuyamadığın okula nazire olsun diye Fransızca bir küfür sallarsın. Sonra bir dostla Mustafa Amca ‘da kahveni yudumlarken, o kadar mutlusundur ki insanlığını hatırlar, gülersin içinden. En kötü durumlar da galesiz ,umursamaz ve çocuk gibi mutlu olabilen insanlığını hatırlarsın.
Sonra belki en vahim durumlarda, insanlığını unutmamışların sayısının çok olabileceği ihtimaline sarılıp, sevinçle bir nefes daha çekersin içine.
Klasik, "hayat güzeldir ,hep sırıtalım" ezberi yapmıyorum inanın. Zira hayat hiç de güzel falan değildir aslında. Ama yüzyılınız , coğrafyanız ve canım İstanbul’unuz bir ateşe tutulmuş cayır cayır yanarken, İstiklal’de yahut Süleymaniye`nin duvarına yaslanmış otururken, veya ne bileyim Çengelköy`de anlamsız bir şekilde balık tutanları izlerken, içimize bir huzur çökse buda yetmez mi ? Şükretmeye , mutlu olmaya ve devam etmeye...
Herneyse, bana çok iyi geliyor. Kimsenin işinede karışmak haddimize değil. Ama en azından çok olduğunuzu biliyor, iman ediyorum. Hala çok fazla "insan" var. Eminim
İç karartıcı tablomdan sıkılıp yazıyı bırakmamışlar için devam edelim. Bütün bunlar olurken, İstanbul’uma hafiften bir yağmur yağar. Bir anda hiç biri yaşanmamış gibi, bir sevinç kaplar insanın içini.
Atarsın kendini İstiklal caddesine. Uzaktan bir kadın sesi.” mazi kalbimde bir yaradır, bahtım saçlarımdan karadır..” Tam da büyüsüne girerken tangonun, akordeoncu küçük kumral kızı görürsün, hep aynı şarkıyı nasılda duygulu çalıyor derken, yere sigarasının jelatinini atan Greenpeace gönüllülerini görüp eğlenirsin. Lisenin kapısını görünce, okuyamadığın okula nazire olsun diye Fransızca bir küfür sallarsın. Sonra bir dostla Mustafa Amca ‘da kahveni yudumlarken, o kadar mutlusundur ki insanlığını hatırlar, gülersin içinden. En kötü durumlar da galesiz ,umursamaz ve çocuk gibi mutlu olabilen insanlığını hatırlarsın.
Sonra belki en vahim durumlarda, insanlığını unutmamışların sayısının çok olabileceği ihtimaline sarılıp, sevinçle bir nefes daha çekersin içine.
Klasik, "hayat güzeldir ,hep sırıtalım" ezberi yapmıyorum inanın. Zira hayat hiç de güzel falan değildir aslında. Ama yüzyılınız , coğrafyanız ve canım İstanbul’unuz bir ateşe tutulmuş cayır cayır yanarken, İstiklal’de yahut Süleymaniye`nin duvarına yaslanmış otururken, veya ne bileyim Çengelköy`de anlamsız bir şekilde balık tutanları izlerken, içimize bir huzur çökse buda yetmez mi ? Şükretmeye , mutlu olmaya ve devam etmeye...
Herneyse, bana çok iyi geliyor. Kimsenin işinede karışmak haddimize değil. Ama en azından çok olduğunuzu biliyor, iman ediyorum. Hala çok fazla "insan" var. Eminim
Pazartesi, Mayıs 07, 2007
Salı, Nisan 17, 2007
Kültür Başkenti Ne Ki ?
Avrupa Kültür Başkenti fikri ilk kez 1985 yılında dönemin Yunanistan Külür Bakanı Melina Mercouri tarafından ortaya atıldı. Aynı yıl Avrupa Birliği Bakanlar Konseyi projenin kapsamını belirledi.1985’ten 2000 yılına kadar Avrupa Birliği’ne üye olan ülkelerin kentlerinden biri Avrupa Kültür Başkenti olarak seçildi. 2000 yılına gelindiğinde, yeni binyıl nedeniyle Avrupa Kültür Başkenti unvanı hem birdn fazla hem de AB adayı olan ülkelerin kentlerine verilmeye başlandı.
Avrupa Kültür Başkenti (AKB) seçilen kentler
• 1985 Atina- Yunanistan
• 1986 Floransa – İtalya
• 1987 Amsterdam –Hollanda
• 1988 Berlin – Almanya
• 1989 Paris – Fransa
• 1990 Glasgow – İskoçya
• 1991 Dublin – İspanya
• 1992 Madrid – İspanya
• 1993 Ansvers – Belçika
• 1994 Lizbon – Portekiz
• 1995 Lüksemburg
• 1996 Kophenag – Danimarka
• 1997 Selanik – Yunanistan
• 1998 Stockholm – İsveç
• 1999 Weimar – Almanya
• 2000 Avigon – Fransa,Bergen
Norveç, Bolonga- İtalya, Brüksel –Belçika,Helsinki – Finlandiya , Krakov- Polonya, Reykjavik- İzlanda, Prag – Çek Cumhuriyeti , Santiago de Compostela- İspanya
• 2001 Porto – Portekiz,Rotterdam –Hollanda
• 2002 Bruges – Belçika
• 2003 Salamanca – İspanya, Graz- Avusturya
• 2004 Genova – İtalya, Lille- Fransa
• 2005 Cork – İrlanda
• 2006 Patras – Yunanistan
• 2007 Lüksemburg, Sibiu –Romanya
• 2008 Liverpool – İngiltere,Stavanger –Norveç
• 2009 Linz -Avusturya
Pazartesi, Nisan 16, 2007
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

