1954 ankarada doğdu. MÜZiĞİ SEVER
Perdesiz gitarın mucidi- bir çok müzisyenin bir çok eserinin değerini katlayacak gitar soloları- derviş-bir çok sazı şereflendirdi- bir çok sahneyi teşrif etti- bir çok gönülü nurlandırdı-
2006-Telvin
2004 Yazı Tura
2001 Fuad ( Djivan Gasparyan)
2000 Anadolu Beşik ( İ. Hakkı Demircioğlu)
1999 Hiç (Okan Murat Öztürk)
1998 Gülün Kokusu Vardı (İ. Hakkı Demircioğlu)
1997 Eşkıya
1996 Bir Ömürlük Misafir
1994 Fretless
1983 Perdesiz Gitarda Arayışlar
Çarşamba, Ekim 11, 2006
Salı, Ekim 10, 2006
Demokratik Hümanist Fransa !!!
Fransa, Cezayiri 1830 dan 1962 ye kadar işgal etmiştir. Bu sürede Cezayir halkı sürekli direnmiş ve hakkını savunmaya çalışmıştır. Direnişin en şiddetli zamanı; 1954 -1962 yılları arasında oldu. Fransa Cezayirde bir buçuk milyon (1 500 0000 ) insanı şehit etmiştir.
Benin, Burkina-Faso, Cibuti, Çad, Gabon, Gine, Kamerun, Komor Adaları, Moritanya, Nijer, Senegal, Tunus, Tunus, Vietnam.
Fransa, yukarıda saydığım ülkeleri işgal etmiş maddi kaynaklarını çalmış yada çalmaya çalışmış ve de halklarına işkence edip öldürmüştür.
Her fırsatta düşünce özgürlüğünden ve insan haklarından söz eden ve bu konuda kendini sorumlu müdür tayin eden Fransa ifade ettiğimiz işgalleri ve fazlasını yapmış, halihazırda ülkesinde yaşayan göçmenlere ve afrika kökenli vatandaşlarına ayrımcılık yapmakta ve kendi içinde yaşadığı isyanları son derece sert ve kanlı bastırmaya çalışmaktadır.
Antepte maraşta yaşadıklarımızı biz biliriz. Fransanın ve batı emperyalizmin bir yere nasıl demokrasi ve huzur getirdiğini ırak bilir afrika bilir.
Umut ediyorum derin uykudaki Türk halkı ve yönetimi bu sefer gururunu , onurunu ve haysiyetini çiğnetmesin.
Batının işine gelen ve Türk dışı tüm eski kardeşlerimiz ve akrabalarımızı dışlayan farkında olmadan sevr e çanak tutan mikro milliyetçi söylemleri de batıya bakmaktan boynu tutulmuş saplantılı batı yanlısı söylemlerlerden de kurtulma umuduyla...
Pazartesi, Ekim 09, 2006
Cemil Meriç
"İdrakine deli gömleği giydirmemiş üstat "
(Bu Ülke, 13. Baskı, İstanbul 2001 Hazırlayan Mahmut Ali Meriç, s. 61-70)1877
Babası Mahmut Niyazi Bey'in yaklaşık doğum tarihi.1912
Balkan Harbi sırasında ailesi Yunanistan/Dimetoka'dan Hatay'a göç eder.
1916 12 Aralık günü Hatay'ın Reyhanlı kazasında Hüseyin Cemil dünyaya gelir. İki de ablası vardır: Zehra ve Nadide. Bir-yedi yaş çocukluğu Antakya'da geçer. Babası aynı şehirde Ziraat Bankası müdürü, sonra da mahkeme reisidir.
1920 Birinci Dünya Savaşı'nı izleyen yıllarla 1936 arası, Suriye Fransa'nın mandası altındadır. Misak-i Milli dışında bırakılan Hatay'da da muhtar bir idare kurmuştur Fransa: Bağımsız İskenderun Sancağı.
1923 Babasının memuriyetten ayrılması üzerine Reyhanlı'ya dönerler. Aynı yıl Reyhanlı Rüştiyesi'nde okula başlar. Bu ilkokulda, üçüncü sınıftan itibaren Fransızca dersleri de okutulmaktadır.
1928 İlkokulu bitirir, elindeki diplomanın adı: "certificat d'études primaires"dir. Aynı yıl Antakya'ya gider ve Antakya Sultanîsi'nde ortaokula başlar. Eğitim Fransız kültürü ağırlıklıdır.
1933 Çalışkan bir öğrenci olmasına rağmen cebirden ikmale kalır, gözleri zayıftır ve sınıftaki tahtayı iyi görememektedir, altı numara miyobu olduğu anlaşılır.Aynı yıl, yerel Yenigün gazetesinde ilk yazısı yayımlanır: "Geç kalmış bir muhasebe" (23.09.1933).1934-35 On birinci sınıfı, birinci bölüm bakaloryayı alarak bitirir; ama liseden mezun olamaz, çünkü aynı yıl, lise on iki sınıf olur ve ikinci bakalorya konur. Yani bir yıl önce on birinci sınıfı bitirenler üniversiteye girebilirken, onun on ikinci sınıfı da bitirmesi gerekir.1935-36 On ikinci sınıf felsefe sınıfıdır, bu sınıftayken, milliyetçi tutumu, yayımlanan bir yazısı ve bu yazıda bazı hocalarına, onları yeteri kadar milliyetçi bulmadığı için sert çıkması ("Türk Genci", Yıldız, 5.7.1935), parlak bir talebe olmasına rağmen ve mezuniyetine pek az bir zaman kala, ikinci bölüm bakaloryayı alamadan okulu terk zorunda kalmasıyla sonuçlanır. Okulu bitirdiğinde tahsiline Mülkiye'de devam edebilecekken, bu imkân da böylece ortadan kalkar.1936-37 İstanbul'a gelir. Üniversiteye giremez. Bir süre Pertevniyal Lisesi on ikinci sınıfına devam eder. Hocaları, felsefede İhsan Kongar, tarihte Reşat Ekrem Koçu, edebiyatta Keyise İdalı, Fransızca'da Nurullah Ataç'tır. Kumkapı ve Kadırga talebe yurtlarında kalır. Nazım Hikmet ve Kerem Sadi ile tanışır. Onlar için kendi imzasını kullanmadan iki kitap çevirir türkçeye: Gaston Jèze'in maliye ile ilgili 400 sayfalık bir kitabı ile Stalin'in "Pratik ve Teori" adlı kitabı. Vaat edilen tercüme paralarını alamaz. 1937 İstanbul'da geçinebilmesi zordur, Mayıs ayında vapurla İskenderun'a dönmek mecburiyetinde kalır.Aynı yıl İskenderun'un Haymeseki adlı köyünde dokuz ay kadar ilkokul öğretmenliği yapar, hemen hiç öğrencisi yoktur.Aynı yıl İskenderun Tercüme Bürosu'na sınavla reis muavini olur, Türkçe basını Fransızca'ya çeviren bir ekibin başındadır. Beş altı ay kadar bu işte kalır. 1938 Hatay bağımsız bir cumhuriyet olmaktadır. Türkiye'nin sancaktaki idare amirlerinin Türk olması için Fransızlar nezdindeki girişimi sonucu, Fransızlar tarafından Aktepe'ye nahiye müdürü tayin edilir. Sadece yirmi iki gün süren bir memuriyet. İşine Hatay Valiliği'nden gelen bir telefonla son verilir. Reyhanlı'ya dönüp Batı Ayrancı köyünde ilkokul öğretmenliğine başlar. Türk Hava Kurumu'nda sekreterlik, Belediyede katiplik gibi geçici görevlerde de bulunur. 1939 Nisan ayında tevkif edilir, üç yüz kadar kitabına ve dergi koleksiyonlarına el konur. Antakya'ya götürülür, Hatay hükümetini devirmek suçundan idam talebiyle yargılanır, iki ay sonra beraat eder.Aynı yıl 29 Haziran'da Hatay Türkiye'ye katılır. 1940 Tekrar İstanbul'dadır. Bir arkadaşından İstanbul'da Yabancı Diller Okulu'na burslu talebe alındığını, oraya girebileceğini öğrenmiştir. Okula müracaat eder, giriş sınavını kazanıp iki yıl okur, iki yıl da Fransa'ya staja gönderilecektir. Tarlabaşı'nda bir pansiyonda kalmaktadır. Elit, Nisvaz gibi zamanın sanatçı ve aydınlarının bir araya geldiği kahvelere devam eder bir süre. 1941 İstanbul'daki ilk yazısı "İnsan" dergisinde yayımlanır: "Honoré de Balzac" 1942 İkinci Dünya Savaşı yüzünden Yabancı Diller Okulu öğrencileri Avrupa'ya gönderilemez, mecburi hizmeti vardır, kurada şansına Elazığ çıkar. Aynı yıl Elazığ'a gitmeden az önce tarih ve coğrafya öğretmeni olan Fevziye Menteşoğlu ile tanışır ve 19 Mart günü evlenir, eşi İstanbulludur. Aynı yıl, Haziran ayında babası ölür. Aynı yıl, 29 Ekim'de Elazığ Lisesi'nde Fransızca öğretmenliğine başlar. 1942-43 "Ayın Bibliyografyası" adlı dergide tercüme tenkitleri yayımlanır. 1943 Elazığ Askeri Hastanesi'nce düzenlenen bir kurul raporuna göre, her iki gözündeki yüksek ve 'müterakki' miyop askerlik yapmasına engeldir, askerlikten muaf tutulur.Aynı yıl, ilk kitabı yayımlanır, Balzac'dan bir çeviridir bu: "Altın Gözlü Kız" (Üniversite Kitabevi), 189 sayfalık kitabın 74 sayfası Balzac'la ilgili bir incelemenin yer aldığı önsözdür. 1944-47 arası, dönemin çeşitli dergilerinde ("Yurt ve Dünya", "Yücel", "Gün", "Amaç") özellikle Fransız edebiyatı ve düşüncesi üzerine incelemeler, daha da çok tercüme tenkitleri yazar. 1945 Şubat, Elazığ'daki stajyer öğretmenlik görevinden, iki sene dört ay sonra ayrılır. Eşinin Elazığ'a tayini çıkmadığı gibi, eşi burada iki de çocuk kaybetmiştir, ancak İstanbul'da doğum yapabileceğinin anlaşılması üzerine İstanbul'dadır ve yedi aylık hamiledir. Tip Fakültesi'nden gözlerinin yorgun olması nedeniyle aldığı rapora rağmen Bakanlıkça izinli de sayılmayınca istifa eder. Aynı yıl, 1 Nisan'da bir oğlu dünyaya gelir, ismini Mahmut Ali koyar. Aynı yıl, Balzac'dan iki çevirisi çıkar: "Otuzundaki Kadın" (A.Bolat Yayınevi, 168 sayfa) ve "Onüçlerin Romanı (Ferragus)" (Yüksel Yayınevi), 157 sayfanın 28 sayfası önsöz. 1946 16 Aralık, bir kızı gelir dünyaya: Ümit. Aynı yıl bir çevirisi daha basılır, hep Balzac'tan: "Kibar Fahişelerin İhtişam ve Sefaleti" (İnkılap Yayınevi), 471 sayfa, 17 sayfalık bir önsöz. Aynı yıl, Aralık ayının son günlerinde sınavla İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nde Fransızca okutmanı olur. 1947 Bir yıl kadar "Yirminci Asır" dergisinde yazar. 1947-53 yılları arasında makale yazmaya ara vermiş gibidir. 1953'te aynı dergide bir kaç makalesi daha yayımlanacaktır. 1948 Victor Hugo'nun "Hernani" adlı piyesinin manzum olarak tercümesi Milli Eğitim Bakanlığı tarafından kendisine verilir. 1949-50-51 tarihlerini taşıyan ve çeşitli okuma notlarından oluşan bir defter doldurur. Aynı zamanda yoğun bir dosyalama ve fişleme çalışması içindedir. İlgisini çeken her konuda malzeme biriktirmektedir. 1951 Muafiyet imtihanına girecek Hukuk Fakültesi öğrencileri için, F. H. Saymen ve Mösyö Louat ile, 43 sayfalık bir Fransızca "Yardımcı Metinler" kitapçığı hazırlar (Yabancı Diller Okulu, Fakülteler Matbaası). Aynı yıl Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü'ne doktora öğrencisi olarak kaydolur. 1952-53 İstanbul Işık Lisesi'ne Fransızca öğretmeni olur1952-54 arası aldığı okuma notlarıyla iki defter daha doldurur. 1953-54 Yabancı dil okutmanlığına paralel olarak lise öğretmenliğini sürdürür. 1954 İlkbahar aylarında gözlerini kaybeder. Aynı yıl, yaz ayları boyunca İstanbul Cerrahpaşa Hastanesi'nde yatar, birkaç başarısız göz ameliyatı geçirir. Bir gözünde retina tabakası çatlamıştır, diğerine katarakt sonucu perde inmiştir. Ameliyatlara yurt dışından devam edilmesinin uygun olacağı sonucuna varılır. 1955 21 Ocak, Denizyollarının Tarsus vapuruyla, tek başına İstanbul'dan Marsilya'ya, oradan da Paris'e gider. Fakülte tarafından "tetkikatta bulunmak üzere" Avrupa'ya seyahate gönderiliyor kabul edilerek, yola çıkabilmişse de amaç Paris'te ünlü "Quinze-Vingts" (Kenzven) Hastanesi'nde ameliyat olabilmektir. Ocak sonuyla Temmuz ayı arasında birçok ameliyat geçirir, fakat gözdeki yüksek tansiyon ve kanama yüzünden son ameliyatlar yapılamaz, yurda dönmek mecburiyetinde kalır. Bir daha ameliyat olmayacak ve artık hayatının sonuna kadar göremeyecektir. 7 Temmuz günü uçakla Yeşilköy Havaalanı'na iner. Aynı yıl, Hatay'da oturan annesi Zeynep Hanım vefat eder.Aynı yıl jurnal tutmaya ve "Quinze-Vingts Geceleri" isimli bir roman yazmaya başlar, her ikisine de devam etmez. 1956 V. Hugo'nun "Sefiller" adlı eserini, sonra da H. Taine'in "Sanatın Felsefesi" adli kitabini Türkçe'ye çevirmek talebi Maarif Vekaleti'nce geri çevrilir. Üç ay kadar sonra, Vekaletten gelen bir yazıyla, J. J. Rousseau'nun "Emil" adlı eserini çevirmesi uygun görülür, çeviriye başlar. Yaptığı çalışma yarım kalmış titiz bir çeviri örneğidir. Aynı yılın Aralık ayında "Hernani" çevirisi, Maarif Vekaleti'nin "Klasikler" dizisi arasında yayımlanır. 1957 O yılın tiyatro sezonu için İstanbul Şehir Tiyatroları'nda "Hernani"nin temsili uygun görülmüş ve sahne çalışmaları tamamlanmış gibiyken "mühim bir sebepten dolayı daha sonra sahneye konacaktır" gerekçesiyle eser, son anda programdan kaldırılır ve bir daha da temsili söz konusu olmaz.1959 Fransızca öğrenecekler için bir Fransız dili grameri hazırlar. yaklaşık 100 daktilo sayfası tutan bu çalışması basılmaz.Aynı yıl, Hugo'nun "Sefiller" adlı eserini Türkçe'ye çevirmesi Bakanlıkça uygun görülür. Ne var ki Hint düşüncesi ve edebiyatıyla ilgili geniş kapsamlı bir çalışma bütün zamanını almaktadır, çeviriye başlar ama devam etmekten vazgeçer. 1961 Eşi ağır bir rahatsızlık geçirse de hemen tamamen iyileşir. 1963 "Hint Edebiyatı"nın yazılması biter, eser baskıya hazırdır. Aynı yıl, yılbaşından itibaren düzenli olarak jurnal tutmaya başlar, "Jurnal"ine 64 ve 65 yıllarında da devam eder, bu dönemde "Mektuplar"la zenginleşen Jurnal, aralıklarla da olsa 1983 yılı ortalarına kadar sürecektir. Aynı yıl, Antakya'da İngilizce öğretmeni Lamia Çataloğlu ile tanışır. Bu tanışma hayatının sonuna kadar sürecek bir dostluğa dönüşür. Aynı yıl, Edebiyat Fakültesi sosyoloji bölümünde, hem sosyoloji öğrencilerine hem de çeşitli fakültelerden derslerini izlemeye gelen öğrencilere sosyoloji ve kültür tarihi dersleri verir, bu dersler çok düzenli olmasa da emekliliğine kadar sürecektir.1964 Bir yıl kadar bastırılamayan "Hint Edebiyatı", sonunda yayımlanır (Dönem Yayınları, 266 s.). 1965 53 yılından sonra ilk kez "Dönem" ve "Çağrı" dergilerinde makaleleri çıkar. 1966 Victor Hugo'dan, Mahmut Sait Kılıççı ile beraber manzum olarak çevirdiği "Marion de Lorme" basılır (M.E.B. Yayınları, 192 s.). Aynı yıl, Hugo'dan yapmış olduğu "Hernani" çevirisi ikinci kez basılır (M.E.B. Yayınları, 184 s.).1967 Makale yazmayı "Yeni İnsan" ve "Hisar" dergilerinde sürdürür. "Hisar"daki yazıları aralıklarla da olsa on yılı aşkın bir süre devam edecektir."Saint-Simon İlk Sosyolog, İlk Sosyalist" bu yıl basılır. (Çan Yayınları, 143 s.). Ayni yıl, A. Meillet ile M. Lejeune'ün Encyclopédie Française'deki bir yazısını "Dillerin Yapısı ve Gelişmesi" başlığı altında, talebesi Berke Vardar ile Türkçeye çevirirler. (Dönem Yayınları, 86 s.).1969 "Sosyalizm ve Sosyoloji Tarihinde Pierre Joseph Proudhon" adlı bir çalışması Fakülteler Matbaası'nda basılır. (Türkiye Harsi ve İçtimai Araştırmalar Derneği, sayı 101, 23 s.). 1970 1968'de I.Ü.E.F. Sosyoloji dergisinde çıkan "İdeoloji" ile ilgili bir başka çalışması (sayı 21-22), bir kitapçık halinde yayımlanır (Fakülteler Matbaası, 23 s.). 1973 Balzac'tan çevirmiş olduğu "Kibar Fahişelerin İhtişam ve Sefaleti" adlı eser, ikinci defa, "İhtişam ve Sefalet (Vautrin)" adıyla gözden geçirilip basılır (Ötüken Yayınevi, 543 s.).1974 İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Fransızca okutmanlığından emekli olur. Görmemesine ve oldukça zor çalışma koşullarına rağmen hocalık görevini sonuna kadar sürdürmüştür. Aynı yılın Nisan ayında bir erkek torunu dünyaya gelir, 58 yaşında dede olmuştur. Aynı yıl, “Bu Ülke” yayımlanır (Ötüken Yayınevi, 170 s.). "Ümranlar Uygarlığa" adlı eseri de bu yıl basılır (Ötüken Yayınevi, 371 s.) ve Türkiye Milli Kültür Vakfı'ndan "fikir dalında" ödül alır. Aynı yıldan itibaren "Türk Edebiyatı", "Kubbealtı Akademi" ve "Orta Doğu" gazetesinde yazıları çıkmağa başlar. 1975 "Bu Ülke" ikinci baskıyı yapar. (Ötüken Yayınevi, 200 s.). Aynı yılın Haziran ayında bir erkek torun sahibi daha olur. 1976 "Bu Ülke" İlavelerle üçüncü defa basılır (Ötüken Yayınevi, 244 s.).Aynı yıl, "Hint Edebiyatı" adli eseri, "Hint ve Bati" başlıklı bir bölümün de eklenmesiyle "Bir Dünyanin Esiginde" adıyla ikinci kez basılır (Ötüken Yayınevi, 344 s.).1977 "Pınar", "Köprü", "Gerçek" dergilerinde makaleleri çıkar, en çok da "Pinar"da yazar. "Ümrandan Uygarlığa"nın ikinci baskısı yapılır (Ötüken Yayınevi, 366 s.).1978 "Mağaradakiler" adlı eseri yayımlanır (Ötüken Yayınevi, 352 s.).Aynı yıl Mart ayında televizyonun birinci kanalında roman üzerine bir söyleşisi yayımlanır. 1978-84 yılları arasında, çoğu Kubbealtı Cemiyeti'nde olmak üzere yılda üç dört kere konferans verir. 1979 "Bir Dünyanın Eşiğinde" üçüncü baskısını yapar (Ötüken Yayınevi, 352 s.). "Bu Ülke" yeni ilavelerle dördüncü kez basılır (Ötüken Yayınevi, 275 s.).Aynı yıl "Hareket" dergisinde de yazmaya başlar. 1980 "Kırk Ambar"ı çıkarır Cemil Meriç (Ötüken Yayınevi, 487 s.). Aynı yıl eser, Türkiye Milli Kültür Vakfı Ödülü'ne layık görülür. Aynı yıl "Mağaradakiler" ikinci baskısını yapar (Ötüken Yayınevi, 326 s.). Uriel Heyd'den "Ziya Gökalp, Türk Milliyetçiliginin Temelleri" isimli kitabı çevirir (Sebil Yayınevi, 134 s.). "Milli Eğitim ve Kültür" dergisinde ve "Yeni Devir" gazetesinde makaleleri yayımlanmaktadır. 1981 "Bir Facianın Hikayesi" Ankara'da bir yayınevi tarafından basılır (Ümran Yayınları, 167 s.).Thornton Wilder'in "Köprüden Düsenler" adlı kitabını Lamia Çataloğlu ile birlikte İngilizce'den Türkçe'ye çevirirler (Tur Yayınları, 112 s.).Aynı yıl, Ankara Yazarlar Birliği Derneği tarafından "yılın yazarı" seçilir. 1982 Kayseri Sanatçılar Derneği'nden, inceleme dalında bir ödül alır. Aynı yıl, 15 Ocak Nişantaşı Akademi Kitabevi'nde bir imza günü düzenlenir. İlk kez okuyucusuyla buluşur. Aynı yıl, 30 Ocak'ta "Cemil Meriç'le Türk kültüründeki değişmeler hakkında bir söyleşi" başlığını taşıyan bir televizyon programına katılır. 1983 Maxime Rodinson'un "Batıyı Büyüleyen İslam" adli eserini dilimize kazandırır (Pınar Yayınları, 233 s.). Aynı yıl İletişim Yayınları'nın çıkardığı "Cumhuriyet Dönemi Türkiye Ansiklopedisi'ne makaleler yazar. 7 Mart günü 41 yıllık bir beraberlikten sonra eşini kaybeder. Aynı yıl TÜYAP Kitap Fuarı'nda kitaplarını imzalar. 1984 "Işık Doğudan Gelir" adlı kitabı yayımlanır (Pınar Yayınları, 233 s.). Aynı yılın Ağustos ayında bir beyin kanaması geçirir; sol hemipleji sonucu sol tarafına felç iner. Cerrahpaşa Hastanesi'nde üç ay süren bir tedaviden sonra taburcu olur. 1985 “Bu Ülke” Entelektüel Bir Otobiyografi ve Cemil Meriç Kronolojisini de içeren 63 sayfalık bir giriş bölümüyle beşinci kez basılır (İletişim Yayınları, 285 s.)."Kültürden İrfana" adli eseri İnsan Yayınları arasında çıkar (405 s.). Aynı yayıneviyle bütün eserlerinin basılması konusunda imzalanan sözleşmeye rağmen diğer eserleri basılmaz. 1986 İletişim Yayınları'nın bu kez de "Tanzimattan Cumhuriyet'e Türkiye Ansiklopedisi"nde makaleleri yer alır. 1987 13 Haziran günü, kendisini yatağa mahkum eden uzunca bir hastalıktan sonra, 71 yaşında hayata gözlerini yumar. Karacaahmet mezarlığına eşinin yanına defnedilir. (Ada 8, No 890).Aynı yıl, ölümünden bir ay kadar önce, televizyonun birinci kanalında, TRT tarafından hazırlatılan: "Sanatımızdan Portreler: Cemil Meriç" adlı bir belgesel yayımlanır. Ölümü üzerine aynı belgesel bir kere daha ekrana gelecektir. Aynı yıl, Dönemli Yayıncılık'la Cemil Meriç'in varisleri arasında, bütün eserlerinin basılması konusunda bir sözleşme imzalanır, iki eserinin yayına hazırlanıp baskıya verilmesi aşamasında, yayınevinin kapanması üzerine bu girişim sonuçsuz kalır. 1989 Cemil Meriç için, 13 Haziran günü Cağaloğlu Basın Müzesi'nde düzenlenen ikinci ölüm yıldönümü anma toplantısında yapılan çeşitli konuşmalar, Hürriyet Gösteri'nin Eylül ayı sayısıyla birlikte çıkan Cemil Meriç ekinde yayımlanır. 1991 Dördüncü Ölüm yıldönümü dolayısıyla, Hatay Kültür Müdürlüğü ve İLESAM tarafından Antakya'da, "Türk Fikir Hayatında Cemil Meriç'in Yeri" konulu bir panel düzenlenir. Paneldeki konuşmalar, Mehmet Tekin tarafından "Cemil Meriç: şair, filozof, yazar" adını taşıyan bir kitapçıkta toplanır (Antakya, 94 s.).1992 Ocak ayında, Cemil Meriç'in bütün eserlerinin bir Külliyat halinde basılması konusunda, İletişim Yayınları ile Cemil Meriç'in varisleri olan çocukları arasında bir neşir sözleşmesi düzenlenir. Bu sözleşmeye göre, Cemil Meriç'in basılmış bütün telif eserleri, basılmamış "Jurnal" ve "Mektuplar"ı, çeviri eserleri ve yine basılmamış ders notları, konferansları, diğer yazıları yayınevince yayımlanacaktır. Cemil Meriç'in beşinci ölüm yıldönümünde "İstanbul Üniversitesi Rektörlüğü Öğrenci Kültür Merkezi Edebiyat Kulübü" tarafından bir anma günü düzenlenir.
Cuma, Ekim 06, 2006
Altın Oran ve Güzellik !



Tam olarak ne zaman ve kimin zamanın da bulunduğu belli olmayan "altın oran" bir çok farklı kültür ve uygarlık tarafından bilindiği ve üzerinde durulduğu bilinmektedir. Fibonacci sayıları(Fibonacci sayıları (1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233, 377, 610, 987, 1597, 2584, 4181, 6765... şeklinde devam eder) ile Altın Oran arasında ilginç bir ilişki vardır. Dizideki ardışık iki sayının oranı, sayılar büyüdükçe Altın Oran'a yaklaşır)
, Euclid teoremleri, Leoanarda da Vinci nin ilahi oran adlı yayınında verdiği bilgiler hep altın orandan bahsetmektedir. İnsanları ve sanat eserlerini güzel bulmamızı sağlayan, gözümüzün aradığı uyum ve armonidir. Çoğu bilim adamı bu güzelliğin altın orana yaklaştıkça sağlandığını iddaa etmiştir.
Fotoğraflarda gördüğünüz kişi nin bu oranlara ne derece yakındır bilemiyorum ama "altın oran kanaatimce budur"
Pazartesi, Eylül 25, 2006
Altın Portakal
En iyi filmde nedense jürinin en beğendiği yönetmen, oyuncu, senaryo yok. Çok merak ettim dünyanın başka yerinde olur mu? En iyi film seçiyorsunuz ama başka hiç ödülü yok. Ne yönetmeni ne senaryosu ne başrol oyuncusu en iyi olmayan bir en "en iyi" .
En iyi film“Kader” Yönetmen Zeki Demirkubuz300.000-YTL para ödülü ve Altın Portakal Heykeli
Dr. Avni Tolunay Jüri Özel Ödülü“Takva” Yapımcı Sevil DemirciAltın Portakal Heykeli
Behlül Dal Genç Yetenek Özel ÖdülüUfuk Bayraktar (Kader filmindeki rolüyle) Digiturk’un desteğiyle 25.000.-USD + Altın Portakal Heykeli
En İyi YönetmenNuri Bilge Ceylan “İklimler” filmiyle30.000.–YTL ve Altın Portakal Heykeli
En İyi SenaryoÖnder Çakar “Takva” filmiyle20.000.-YTL ve Altın Portakal Heykeli
En İyi MüzikGökçe Akçelik “Takva” filmiyle20.000.-YTL ve Altın Portakal Heykeli
En İyi Kadın Oyuncu Sibel Kekillli “Eve Dönüş “ filmiyle
En İyi Erkek Oyuncu Erkan Can “Takva” filmiyle
En İyi Görüntü Yönetmeni Soykut Turan “Takva” filmiyle
En İyi Sanat Yönetmeni Erol Taştan “Takva”
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Civan Canova “Eve Dönüş”
En İyi Kurgu Ayhan Ergürsel “İklimler”
En İyi Laboratuar Sinefekt “İklimler” ve “Takva”
En İyi Makyaj ve Saç Nimet İnkaya “Takva” filmiyle
En İyi Kostüm Tasarımı Ayten Şenyurt “Takva” filmiyle
En İyi Ses Tasarımı ve Miksaj İsmail Karadaş “İklimler” filmiyle
En İyi Özel Efekt “Cenneti Beklerken” Uğur Erbaş
Çarşamba, Eylül 20, 2006
"where the wild roses grow"
They call me The Wild Rose
But my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know
For my name was Elisa Day
From the first day I saw her
I knew she was the one
As she stared in my eyes and smiled
For her lips were the colour of the roses
They grew down the river, all bloody and wild
When he knocked on my door and entered the room
My trembling subsided in his sure embrace
He would be my first man, and with a careful hand
He wiped the tears that ran down my face
CHORUS
On the second day I brought her a flower
She was more beautiful than any woman
I'd seen I said, 'Do you know where the wild roses grow
So sweet and scarlet and free?'
On the second day he came with a single rose
Said: 'Will you give me your loss and your sorrow?'
I nodded my head, as I layed on the bed
He said, 'If I show you the roses will you follow?'
CHORUS
On the third day he took me to
the river
He showed me the roses and we kissed
And the last thing I heard was a muttered word
As he stood smiling above me with a rock in his fist
On the last day I took her where the wild roses grow
And she lay on the bank, the wind light as a thief
As I kissed her goodbye, I said, 'All beauty must die'
And lent down and planted a rose between her teeth
Salı, Eylül 19, 2006
Elif Şafak
Çağının en büyük romancılarından biri olan, moderniteyi postmodern kalıplardan farklı eleştirebilen, mütereddüt yolculuğunda ki cesur yazara yapılan saldırılar son derece anlamsızdır. Türk entelijansiyasını Elif Şafak a sahip çıkıp feyz almaya davet ediyorum. Kültürüne ve diğer kültürlere son derece hakim olan yazarın romanları dikkatle incelenirse, Türklüğü aşağılaması ihtimali olmadığı görülür. Işığın doğudan yükseldiğini bilen yazara saygı selam ederim. (tansel)
Peki siz romanınızda gerçekten Türklüğü aşağıladınız mı?
Hayır tam tersine... Aslında ben romanda, Türkler ve Ermeniler arasında belki şimdiye kadar konuşulmamış birçok doğal, gündelik hayattan beslenen köprünün kurulabildiğini düşünüyorum. Açıkçası romanı okuyan hemen herkesten de bu yönde bir bir görüş aldım. Kemal Kerinçsiz ve onun gibi düşünenlerin nasıl roman okuduğunu anlamış değilim. Roman okuma alışkanlıklarının olduğundan da emin değilim. (zaman gazetesi 19.09.06)
Pazartesi, Eylül 18, 2006
babil-istanbul-newyork
Kaldırımla asfaltın arasında bir yerde hissedenlerin takıldığı bir sosyal grupta, yemekten sonra uzatılan bir sigara kadar elzemken, bırakıverdi maviye özlemi...
Hayat siyahsa ve insanlar gri, deniz bir şeyi ima ediyordu sanki. Bir şeyi yansıttığı söylenir ya, göğe dair. Bir sır saklı gibidir. Göğü bilmek isteyene yol gibi durur. Ama bırakıverdi maviyi düşünmeyi. Gri sinir hücrelerinde yayıldı siyahlar.
Ama o asil siyahtan söz etmek doğru değildi, durumunu izah etmek için. Bir anda küreyi kaplayan ve bir yerde huzur ve sükûnla duran hürmüzün nurunu örtmeye, bir bakıma onun parlaklığını ispata şahlanan siyah yeleli siyah toynaklı ahrimanın siyahı...
Babil…… “ doların ve petrolün gölgesinde yinelenen zaman yıkıldı babil tanrısı marduk, ziggurat kulesinden”
(ali çağlar)
Tepelerinde meşaleler yakılı kulelerin, pazarlarında gülümseyen kızların, evinin avlusundaki tulumbaya huzurla bakan yaşlı gözlerin sahibi, eli tesbihli ve o avludan yıllar önce kimbilir kaç kez su çeken ihtiyarın "Babil"i değildi artık buralar.
Kerbela da gene bir hareketlilik vardı bu sabah. Önce yezidin torunları geri döndü sanılan bu adamlar; uzun boylu ve sarışındılar. Hangi boydan oldukları anlaşılamayan değişik tas gibi sarıkları vardı başlarında. Sevgililerin mahremiyetine destursuz giren adamlar. Türbelerin adabından ve de velilerin gazabından bi haberlerdi. Çok düşman gören topraklar bile tanımıyordu böyle usul.
Birden kaldırdı başını Hüseyin dede ve bir çığlık gibi baktı torununa.
- Kapat şu televizyonu da adam gibi dışarıda öl.
İstanbul……… “çınarlı kubbeli mavi bir liman”
( nazım h. R. )
Kapattı televizyonu. Hızlıca dışarı çıktı. Bir sigara yaktı. O nun yanına gitmeliydi. Çok hastaydı ve biraz âşık. Tek bir dertten muzdarip, ömrünün en mühim davasına gidenlerin hissiyatı içerisinde yârinin evinin yoluna revan oldu. Biraz ıslanmıştı ki iskeleye vardı. Vapur az önce kalkmıştı. Motorlardan biri hareket etmek üzereydi. Tekneye çıkarken kulağının dibinde - Beşiktaş diye bağıran kendi yaşlarındaki çocuğa ters bir bakış fırlatıp, içeri girdi.
Sabah kalktığına pişman izlenimi veren yüz kadar ifadeye şöyle bir bakıp, orta üçlünün en arkasında ki iki kişinin, biraz yayılma haklarını kaybetmesine sebep olmasından ötürü oluşan kem gözlerden sakınıp kenara ilişti.
Sevgilisi...
Aklına yalnız o geliyordu. Aslında hastalıklı bir ilişkiyi müjdeleyen davranışlar ve diyologlar sezmiyor değildi. Çünkü hiç kavga etmemişler ve hiç bir konuda seslerini yükseltecek tansiyona çıkmamışlardı. Dört aylık bir ilişki için bu sakinlik normal değildi.
Sevişmeleri de, sohbetleri de bu düzeyde oldukça sakin cereyan ediyordu. Buna rağmen birbirlerine muhtaç bir portre çiziyorlar ve ilişkinin tek tutkulu yanı belki bu arayıp sormaları meraklarıydı. Dört aydır hiç bir dernek toplantısına katılmamıştı. Canını sıkmamak için haberlerden çok dizi ve müzik programı takipçisi olmuştu.
“Bir kadın hayatına girdi ve olması gereken bütün öfkelerini emdi sanki.” diyordu bir arkadaşı. Bu muydu hayatla, siyasetle kavgasının sebebi. Yükselen libidosunun başka bir yolla tatmininden mi ibaretti. Çok kızmıştı arkadaşına. Ama ne zaman bir dostuna aşırı tepki gösterse içten bir ses tepkinin şiddetiyle ters orantılı haksızlığını fısıldıyordu sanki. Korkmuştu bu sesten kurtulmak istedi içindeki muhalif fısıltıdan. Aşığım ve mutluyum, geri kalan boş diyen şairler, şarkılar ona merhem oluyorlardı. Ama o zalim ses "o kadarda aşık değilsin" demeye koyulduğunda daha da sinirleniyor, korkuyordu hem de nasıl .Dava adamı olmak, yalnızlık panzehiriyle sunulduğunda ancak daha az acı verir. Çünkü sevmek birlik ister. Aşk; mumdan bir gemiyle alevden bir denizde yüzmektir. Böyle derler ve onunda aklında onaylanan bunlardı. Birilerinin, bir mefkûrenin ona ihtiyacı varmış gibi hissetmek.Buda mı bir ihtiyaçtı acaba. Bütün psikoloji kitaplarını yakmak istedi.
Motor iskeleye yanaştı. Avrupa topraklarındaydı. Ve öyle nefret etti ki avrupadan, anadolusuna kaçmak istedi. Gitmedi sanki ayakları. Ama doğuya kaçılmaz, gemiler yakılıp küffara kılıç sallanır. Gelenek buydu.
Başında uğruna ölebileceği kurumun "bjk" olduğu yazılı topluluğu fark edip güldü. Kiminle kime karşı savaşacağım.
New york……. “If I can make it there, I'll make it anywhere It's up to you, New York, New York”
(Sinatra)
Gülemedi kendisine "what s up turkey" diyen çocuğa. Hiç bir şeyde yapmadı. Ne çok istemişti amerikaya gelmek. Ne çok sevinmişti üniversitenin kabul mektubunu aldığında. Amsterdam dan kalkan uçak, atlas okyanusunu geçeli on ay olmuştu. İstanbul vapurları sevgilisi geride kalalı .
İhtişamlı okullar, geniş caddeler, sıradan esrar partileri, ucuz benzin ve çok şişman yahut çok zayıf hatunlar. Ve sonra belki en olasılıksız bir ihtimal onun için. Doğulu kompleksiyle aşağılanmaktan korkan sevimli Türk çocuğun İranlı sosyalist kıza aşkı. Müslümanlığını savunmaya kalktığı sevgilisinin karşısında girdiği açmazlar.
Burası amerikaydı. Ne gereği vardı dil tarihin orta bahçesinde aşağıladığı muhabbetlere maruz kalmasına. Ama ülkesini yere göğe sığdıramayan, düşmanı saydığı İslam devrimcilerine bile laf söyletmeyen, zekâsına hayran kaldığı o güzel hatunun ışıl ışıl gözlerinde koca kıta eridi eridi. Sigaraya yeniden başlandı, hediye aldığı "nike" lar ücra yerlere saklandı, amerikan bayraklı t shirtler atıldı. Fars-i gözlerin sihrinde yitip giden, terk edildi bir gün. İşte o gün kendisine hindi diyenlere bile ses çıkaramayan da kök saldı bir şeyler. Gülemedi, ağlayamadı günlerce.
O günlerin birinde, gene yürüyordu böyle ifadesiz yüzüyle. Ana caddenin kenarında, bir banka oturup yaktı sigarasını. Nerden geldiği belli olmayan düşüncelerle boğuşurken geldi aklına. Bir nisan sabahında parıldayan ve belki hayatının en güzel anları olduğunu düşündüğü o İstanbul maviliğini. Denize bakarken ayrılamaz sandığı aşkıyla ne kadar huzurluydu. Gelecek hayalleri, umutlar maviler. Büyük bir patlama duyuldu, dağılıverdi maviler. Her yer griye siyaha çalarken korkmadığını ve yeni bir şeylere başladığını hisseden, bilmiyordu o anda, tanık olduğunun amerikanın ilk canlı bombası olduğunu ve başkanlık konvoyunu vurduğunu.
Ve bir türlü istedikleri gibi "demokratik"leştiremedikleri ülkelerin, çocuklarının başlattığı iç savaşın başlamış olduğunu.
Kerbela'da Hüseyin dede radyosunu kapatırken dua ediyordu yaşlı gözleriyle.
-Allah gazalarını mübarek etsin...
Hayat siyahsa ve insanlar gri, deniz bir şeyi ima ediyordu sanki. Bir şeyi yansıttığı söylenir ya, göğe dair. Bir sır saklı gibidir. Göğü bilmek isteyene yol gibi durur. Ama bırakıverdi maviyi düşünmeyi. Gri sinir hücrelerinde yayıldı siyahlar.
Ama o asil siyahtan söz etmek doğru değildi, durumunu izah etmek için. Bir anda küreyi kaplayan ve bir yerde huzur ve sükûnla duran hürmüzün nurunu örtmeye, bir bakıma onun parlaklığını ispata şahlanan siyah yeleli siyah toynaklı ahrimanın siyahı...
Babil…… “ doların ve petrolün gölgesinde yinelenen zaman yıkıldı babil tanrısı marduk, ziggurat kulesinden”
(ali çağlar)
Tepelerinde meşaleler yakılı kulelerin, pazarlarında gülümseyen kızların, evinin avlusundaki tulumbaya huzurla bakan yaşlı gözlerin sahibi, eli tesbihli ve o avludan yıllar önce kimbilir kaç kez su çeken ihtiyarın "Babil"i değildi artık buralar.
Kerbela da gene bir hareketlilik vardı bu sabah. Önce yezidin torunları geri döndü sanılan bu adamlar; uzun boylu ve sarışındılar. Hangi boydan oldukları anlaşılamayan değişik tas gibi sarıkları vardı başlarında. Sevgililerin mahremiyetine destursuz giren adamlar. Türbelerin adabından ve de velilerin gazabından bi haberlerdi. Çok düşman gören topraklar bile tanımıyordu böyle usul.
Birden kaldırdı başını Hüseyin dede ve bir çığlık gibi baktı torununa.
- Kapat şu televizyonu da adam gibi dışarıda öl.
İstanbul……… “çınarlı kubbeli mavi bir liman”
( nazım h. R. )
Kapattı televizyonu. Hızlıca dışarı çıktı. Bir sigara yaktı. O nun yanına gitmeliydi. Çok hastaydı ve biraz âşık. Tek bir dertten muzdarip, ömrünün en mühim davasına gidenlerin hissiyatı içerisinde yârinin evinin yoluna revan oldu. Biraz ıslanmıştı ki iskeleye vardı. Vapur az önce kalkmıştı. Motorlardan biri hareket etmek üzereydi. Tekneye çıkarken kulağının dibinde - Beşiktaş diye bağıran kendi yaşlarındaki çocuğa ters bir bakış fırlatıp, içeri girdi.
Sabah kalktığına pişman izlenimi veren yüz kadar ifadeye şöyle bir bakıp, orta üçlünün en arkasında ki iki kişinin, biraz yayılma haklarını kaybetmesine sebep olmasından ötürü oluşan kem gözlerden sakınıp kenara ilişti.
Sevgilisi...
Aklına yalnız o geliyordu. Aslında hastalıklı bir ilişkiyi müjdeleyen davranışlar ve diyologlar sezmiyor değildi. Çünkü hiç kavga etmemişler ve hiç bir konuda seslerini yükseltecek tansiyona çıkmamışlardı. Dört aylık bir ilişki için bu sakinlik normal değildi.
Sevişmeleri de, sohbetleri de bu düzeyde oldukça sakin cereyan ediyordu. Buna rağmen birbirlerine muhtaç bir portre çiziyorlar ve ilişkinin tek tutkulu yanı belki bu arayıp sormaları meraklarıydı. Dört aydır hiç bir dernek toplantısına katılmamıştı. Canını sıkmamak için haberlerden çok dizi ve müzik programı takipçisi olmuştu.
“Bir kadın hayatına girdi ve olması gereken bütün öfkelerini emdi sanki.” diyordu bir arkadaşı. Bu muydu hayatla, siyasetle kavgasının sebebi. Yükselen libidosunun başka bir yolla tatmininden mi ibaretti. Çok kızmıştı arkadaşına. Ama ne zaman bir dostuna aşırı tepki gösterse içten bir ses tepkinin şiddetiyle ters orantılı haksızlığını fısıldıyordu sanki. Korkmuştu bu sesten kurtulmak istedi içindeki muhalif fısıltıdan. Aşığım ve mutluyum, geri kalan boş diyen şairler, şarkılar ona merhem oluyorlardı. Ama o zalim ses "o kadarda aşık değilsin" demeye koyulduğunda daha da sinirleniyor, korkuyordu hem de nasıl .Dava adamı olmak, yalnızlık panzehiriyle sunulduğunda ancak daha az acı verir. Çünkü sevmek birlik ister. Aşk; mumdan bir gemiyle alevden bir denizde yüzmektir. Böyle derler ve onunda aklında onaylanan bunlardı. Birilerinin, bir mefkûrenin ona ihtiyacı varmış gibi hissetmek.Buda mı bir ihtiyaçtı acaba. Bütün psikoloji kitaplarını yakmak istedi.
Motor iskeleye yanaştı. Avrupa topraklarındaydı. Ve öyle nefret etti ki avrupadan, anadolusuna kaçmak istedi. Gitmedi sanki ayakları. Ama doğuya kaçılmaz, gemiler yakılıp küffara kılıç sallanır. Gelenek buydu.
Başında uğruna ölebileceği kurumun "bjk" olduğu yazılı topluluğu fark edip güldü. Kiminle kime karşı savaşacağım.
New york……. “If I can make it there, I'll make it anywhere It's up to you, New York, New York”
(Sinatra)
Gülemedi kendisine "what s up turkey" diyen çocuğa. Hiç bir şeyde yapmadı. Ne çok istemişti amerikaya gelmek. Ne çok sevinmişti üniversitenin kabul mektubunu aldığında. Amsterdam dan kalkan uçak, atlas okyanusunu geçeli on ay olmuştu. İstanbul vapurları sevgilisi geride kalalı .
İhtişamlı okullar, geniş caddeler, sıradan esrar partileri, ucuz benzin ve çok şişman yahut çok zayıf hatunlar. Ve sonra belki en olasılıksız bir ihtimal onun için. Doğulu kompleksiyle aşağılanmaktan korkan sevimli Türk çocuğun İranlı sosyalist kıza aşkı. Müslümanlığını savunmaya kalktığı sevgilisinin karşısında girdiği açmazlar.
Burası amerikaydı. Ne gereği vardı dil tarihin orta bahçesinde aşağıladığı muhabbetlere maruz kalmasına. Ama ülkesini yere göğe sığdıramayan, düşmanı saydığı İslam devrimcilerine bile laf söyletmeyen, zekâsına hayran kaldığı o güzel hatunun ışıl ışıl gözlerinde koca kıta eridi eridi. Sigaraya yeniden başlandı, hediye aldığı "nike" lar ücra yerlere saklandı, amerikan bayraklı t shirtler atıldı. Fars-i gözlerin sihrinde yitip giden, terk edildi bir gün. İşte o gün kendisine hindi diyenlere bile ses çıkaramayan da kök saldı bir şeyler. Gülemedi, ağlayamadı günlerce.
O günlerin birinde, gene yürüyordu böyle ifadesiz yüzüyle. Ana caddenin kenarında, bir banka oturup yaktı sigarasını. Nerden geldiği belli olmayan düşüncelerle boğuşurken geldi aklına. Bir nisan sabahında parıldayan ve belki hayatının en güzel anları olduğunu düşündüğü o İstanbul maviliğini. Denize bakarken ayrılamaz sandığı aşkıyla ne kadar huzurluydu. Gelecek hayalleri, umutlar maviler. Büyük bir patlama duyuldu, dağılıverdi maviler. Her yer griye siyaha çalarken korkmadığını ve yeni bir şeylere başladığını hisseden, bilmiyordu o anda, tanık olduğunun amerikanın ilk canlı bombası olduğunu ve başkanlık konvoyunu vurduğunu.
Ve bir türlü istedikleri gibi "demokratik"leştiremedikleri ülkelerin, çocuklarının başlattığı iç savaşın başlamış olduğunu.
Kerbela'da Hüseyin dede radyosunu kapatırken dua ediyordu yaşlı gözleriyle.
-Allah gazalarını mübarek etsin...
Çarşamba, Eylül 13, 2006
Requiem for the end

Beni hep etkileyen bir aşk hikayesi. Ve jim den 3 sene sonra pam de gider.....
(eşe dosta lazım olur ve sevdiğimiz bir şarkıdır sözleride ekleyelim dedik)
This is the end
Beautiful friendThis is the end
My only friend, the end
Of our elaborate plans, the end
Of everything that stands, the end
No safety or surprise, the end
Ill never look into your eyes...again
Can you picture what will be
So limitless and freeDesperately in need...of some...strangers handIn a...desperate land
Lost in a roman...wilderness of pain
And all the children are insane
All the children are insane
Waiting for the summer rain, yeah
Theres danger on the edge of town
Ride the kings highway, babyWeird scenes inside the gold mine
Ride the highway west, babyRide the snake, ride the snake
To the lake, the ancient lake, baby
The snake is long, seven miles
Ride the snake...hes old, and his skin is coldThe west is the best
The west is the bestGet here, and well do the rest
The blue bus is callin usThe blue bus is callin usDriver, where you taken us
The killer awoke before dawn, he put his boots on
He took a face from the ancient gallery
And he walked on down the hallHe went into the room where his sister lived, and...then hePaid a visit to his brother, and then heHe walked on down the hall, and
And he came to a door...and he looked inside
Cmon baby, take a chance with us
Cmon baby, take a chance with us
Cmon baby, take a chance with us
And meet me at the back of the blue busDoin a blue rock
On a blue busDoin a blue rock
Cmon, yeah
Kill, kill, kill, kill, kill, killThis is the endBeautiful friend
This is the end
My only friend, the endIt hurts to set you free
But youll never follow meThe end of laughter and soft lies
The end of nights we tried to die
This is the end
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)